Bulong

Buto ni Kasoy

pinagkaitan ng tadhana

nangarap na makalabas

sa lungga

ninais na makita ang mundong ibabaw.

 

Pinagbigyan ng Diwata

hiling ay tinupad

ng masaksihan and marikit na mundo

puso ba nya’y nagalak?

 

nakisaya,

nakisalo,

nakihalubilo.

 

Natapos ang gabi,

bumuhos ang malakas na ulan

na animo’y di na muling lalabas

ang sikat ng araw.

Kulog, kidlat

umaalulong na mga lobo sa gubat

lamig ng hangin dumadaloy

sa kaibuturanng kanyang katawan.

 

Nag-iisa sa gitna ng dilim

naghahanap ng masisilungan.

 

Katahimikan ngayon ang nahari

ngunit hagulgol ni Kasoy ay di mawari

sigaw nya sa Diwata ay di marinig

na nuon sa kanya’y naghandog

ng hiling.

 

Maya’t maya,

isang bulong ang pumukaw.

 

“Kasoy, bakit luha

sayo’ng mata’y dumadaloy?”

 

hinanap ng Kasoy ang pinanggalingan

ng tinig.

 

Ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi

nang makita ang isang tulad nya

na pagsisis din ang naging bunga

na hindi na makabalik sa sariling mundo.

 

“Ako’y tulad mo rin nuon,

nangarap na maransan ang mundo

ngunit het ako ngayon,

nasa labas din ang buto,

at mas nauna ako sa’yo.”

 

Ligaya ni Kasoy ay di mapawi

nang makita ang kabiyak ng puso

Isa ring kasoy na sa kanya’y tumambad.

 

“hindi pala ako nag-iisa,”

bulong ni Kasoy.

 

Tags: bulong, dimples, kasoy, mythopoem, poetry